Δωρεά Οργάνων με το σύστημα της «εικαζόμενης συναίνεσης» του θανόντος δότη

…Όσο κι αν μία τέτοια ρύθμιση είναι κοινωνικά επαινετέα, νομίζω ότι προσκρούει σε θεμελιώδεις αρχές και συνταγματικά προστατευόμενα έννομα αγαθά, με κυριότερα την αρχή του σεβασμού και της προστασίας της αξίας του ανθρώπου (άρθρ. 2 παρ. 1 Σ.), την ελευθερία του αυτοπροσδιορισμού και της αυτοδιάθεσης, η οποία βρίσκει κανονιστικό έρεισμα στο άρθρ. 5 παρ. 1 Σ και περιλαμβάνει μεταξύ άλλων και το δικαίωμα του ατόμου να αποφασίζει θετικά για την τύχη του σώματός του μετά θάνατον και, σε κάποιες περιπτώσεις, ακόμα και την ελευθερία της συνείδησης, με την έννοια ότι είναι δυνατό να προσβάλλονται οι θρησκευτικές, φιλοσοφικές ή κοσμοθεωρητικές πεποιθήσεις του ατόμου. Το ότι η νέα ρύθμιση παρέχει τη δυνάτοτητα στον εν δυνάμει δότη να δηλώσει την αντίθεσή του στην αφαίρεση των οργάνων του, θεωρώ ότι δεν θεραπεύει το πρόβλημα. Ας έχουμε πάντα κατά νού ότι πρόκειται για δώρεα, δηλαδή για μία χαριστική πράξη που υπαγορεύεται από την αίσθηση ενός ιδιαίτερου ηθικού καθήκοντος και εξαρτάται από τη διάθεση αλτρουισμού κάθε άνθρωπου. Μπορούμε να μιλάμε για υποχρέωση από κοινωνική ή ηθική σκοπιά, αλλά σίγουρα μιλάμε για ένα ατομικό δικαίωμα – και μάλιστα θεμελιώδες – από νομικής πλευράς.
Έτσι, είναι ευπρόσδεκτη και ευκταία η «διενέργεια ενημερωτικής εκστρατείας του κοινού σχετικά με τη δωρεά οργάνων και τις μεταμοσχεύσεις», που εξαγγέλλει το άρθρ. 7 του προσχεδίου, αλλά δεν μπορεί να είναι συνταγματικά ανεκτή η άνωθεν επιβολή (έστω και υπό όρους) συγκεκριμένων προτύπων κοινωνικής συμπεριφοράς, ακόμα κι αν αυτά αποβλέπουν στο κοινό καλό.
Σε δημοκρατική και πολιτικά φιλελεύθερη κοινωνία, όπως (πρέπει να) είναι η δική μας, οφείλουμε σε περίπτωση αμφιβολίας να αποφαινόμαστε υπέρ της ελευθερίας του ατόμου, δηλ. της ευχέρειάς του να ασκεί (ή να μην ασκεί) ένα δικαίωμά του κατά τρόπο αυτόνομο και χωρίς εξωτερικούς καταναγκασμούς, και όχι υπέρ της υποκατάστασης της βούλησής του και μάλιστα από κρατικά όργανα, προς εξυπηρέτηση οποιούδηποτε σκόπου (ακόμη και αξιέπαινου, όπως εν προκειμένω). Η άσκηση των δικαιωμάτων επιτρέπεται στους φορείς τους, δεν επιβάλλεται από το Κράτος.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο νομικό ιστολόγιο Secundum Legem

Advertisements
This entry was posted in "Εικαζόμενη" συναίνεση, Νόμος και υγεία, Υπουργείο Υγείας and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s