Επιτέλους βρήκαμε που υστερεί η Ελλάδα: Στις μεταμοσχεύσεις!

Ένας πρόλογος, τρία ψέματα και πολλά ερωτηματικά.

«Οι μεταμοσχεύσεις στη χώρα μας, αυτή η τόσο σημαντική μορφή προστασίας της υγείας του ανθρώπου, γνωρίζουν παρακμή και όχι ακμή. Τα ποσοστά των μεταμοσχεύσεων μειώνονται, όπως μειώνεται και η θέση μας στον πίνακα των πολιτισμένων χωρών που χρησιμοποιούν αυτή την πολύ κρίσιμη μέθοδο της ιατρικής επιστήμης».

Αυτά αναφέρει μεταξύ άλλων ο πρόλογος της δημόσιας διαβούλευσης για το Σχέδιο Νόμου «Δωρεά και μεταμόσχευση οργάνων και άλλες διατάξεις» που ανάρτησε στο opengov.gr το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης.

Είναι λοιπόν «τόσο σημαντική» αυτή η «μορφή προστασίας της υγείας του ανθρώπου» δηλαδή η μεταμόσχευση, όπως αναφέρει ο επισημότερος Φορέας Υγείας της χώρας μας;

Δυο τα ερωτήματα εδώ: Γιατί είναι «τόσο σημαντική» και γιατί είναι μορφή «προστασίας της υγείας» του ανθρώπου;

Το 2010 νοσηλεύτηκαν στο ΕΣΥ 2.118.868 ασθενείς και έγιναν 436.405 χειρουργικές επεμβάσεις (στοιχεία από μελέτη της Ηellastat) ενώ οι εργαστηριακές εξετάσεις ανέρχονται σε πολύ υψηλούς αριθμούς. Στα εργαστήρια του ΕΣΥ έγιναν 11,7 εκατομμύρια εξετάσεις κατά το διάστημα Ιανουαρίου – Μαρτίου 2010. Αν προσθέσουμε τις επισκέψεις, τις νοσηλείες, τις επεμβάσεις και τις εργαστηριακές εξετάσεις που έγιναν στον ιδιωτικό Τομέα Υγείας ασφαλώς οι ιατρικές πράξεις συνολικά ανέρχονται σε πολύ υψηλό αριθμό.

Οι μεταμοσχεύσεις αντίθετα δεν είναι παρά ένα ελάχιστο ποσοστό των ιατρικών πράξεων. Αφορούν ελάχιστους συγκριτικά ασθενείς. Μόλις 135 μεταμοσχεύσεις νεφρού έγιναν το 2010. Οι μεταμοσχεύσεις άλλων οργάνων είναι πολύ λιγότερες.

Επομένως για τη Δημόσια Υγεία σε αριθμητικό επίπεδο οι μεταμοσχεύσεις είναι κυριολεκτικά ασήμαντο ποσοστό.

Όσο και αν βελτιώσουμε και όσο και αν υποστηρίξουμε τις πανάκριβες αυτές ιατρικές πράξεις δεν πρόκειται να βελτιώσουμε αισθητά τη Δημόσια Υγεία, την υγεία δηλαδή του πληθυσμού. Το θέμα αφορά ελάχιστους συγκριτικά ασθενείς, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν πρέπει αυτοί οι λίγοι να έχουν την απαραίτητη ιατρική φροντίδα και ενίσχυση κατά συμμετρικό βέβαια τρόπο.

Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι υπάρχουν πολλοί άλλοι τομείς στο Σύστημα Υγείας που αφορούν πολύ μεγαλύτερες ομάδες του πληθυσμού και μπορούν να δεχθούν βελτιώσεις (για να μην πούμε τις ζητάνε εδώ και χρόνια) με άμεσο αντίκρυσμα στη βελτίωση της Δημόσιας Υγείας.

Αναφέρουμε δυο μόνο παραδείγματα: Τις δράσεις πρόληψης και ενημέρωσης του πληθυσμού για θέματα υγείας ή τη βελτίωση των συνθηκών περίθαλψης και εισαγωγής των ασθενών στις εφημερίες των νοσοκομείων.

Υπάρχουν επίσης πολλοί άλλοι τομείς όπου και το Υπουργείο Υγείας αλλά και η κρατική μέριμνα γενικότερα μπορεί να φέρουν μεγάλες βελτιώσεις και να σώσουν ζωές και μάλιστα ζωές ανθρώπων που είναι καθ’ όλα υγιείς και δραστήριοι. Αναφέρουμε σαν παράδειγμα τη μείωση των τροχαίων ατυχημάτων, τη μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης κλπ. Δεν αρκεί η (εύκολη σαν απόφαση) απαγόρευση του καπνίσματος για να εξιλεωθούμε για τους επιβλαβείς παράγοντες του Περιβάλλοντος που προκαλούν ασθένειες ή και θανάτους σε πολλούς ανθρώπους.

Η έννοια της «προστασίας της Υγείας» ασφαλώς εδώ έχει νόημα και όχι στις μεταμοσχεύσεις που αποτελούν λύσεις έσχατης ανάγκης και όχι ελπίδα για να λύσουμε τα προβλήματα υγείας του πληθυσμού.

Επομένως άστοχες (κατά τον επιεικέστερο χαρακτηρισμό) είναι οι εκφράσεις του συντάκτη του προλόγου της Δημόσιας Διαβούλευσης για το Σχέδιο Νόμου του Υπουργείου Υγείας.

Αλλά η επόμενη φράση μας οδηγεί και σε …Εθνική «ντροπή» και σε «τύψεις»:  «Τα ποσοστά των μεταμοσχεύσεων μειώνονται, όπως μειώνεται και η θέση μας στον πίνακα των πολιτισμένων χωρών που χρησιμοποιούν αυτή την πολύ κρίσιμη μέθοδο της ιατρικής επιστήμης» λέει ο συντάκτης του προλόγου.

Ώστε λοιπόν βρήκαμε που υστερεί η Ελλάδα!

Βρήκαμε γιατί πρέπει να ντρεπόμαστε που δεν ακολουθούμε τις πολιτισμένες χώρες! Οι οποίες έχουν περισσότερους δότες, διαχειρίζονται καλύτερα τα προσφερόμενα όργανα και πραγματοποιούν περισσότερες μεταμοσχεύσεις, οι οποίες στον πρόλογο της Διαβούλευσης,  χαρακτηρίζονται ως «πολύ κρίσιμη μέθοδος της ιατρικής επιστήμης» .

Είναι λίγο δύσκολο βέβαια να καταλάβει κανείς γιατί «είναι κρίσιμη» αυτή η μέθοδος της ιατρικής επιστήμης και τι κρίνεται αν δεν την ενισχύσει όλος ο λαός..

Αλλά μπλέξαμε και την Επιστήμη ως υψηλή έννοια, βρήκαμε και νέο δείκτη Πολιτισμού μιας χώρας, επικαλούμαστε και τα αισθήματα Εθνικής υπερηφάνειας ή ντροπής, ανακατεύουμε και τα ανθρωπιστικά, αλτρουϊστικά, εσχάτως και χριστιανικά (εδώ μας έμπλεξαν άλλοι) συναισθήματα, καπελώνουμε και την έννοια της κρισιμότητας στην Ιατρική, θολώνουμε και τους αριθμούς και τα ποσοστά και τελικά παρουσιάζουμε το ελάχιστο στη Δημόσια Υγεία ως πολύ σημαντικό.

Αλλά επίσης αποκρύπτουμε τις σκοτεινές πλευρές του θέματος, το εγκληματικό εμπόριο οργάνων, το ιατρικό παρασκήνιο, την ιατροεξάρτηση των μεταμοσχευμένων και τις δυσάρεστες εξελίξεις στην υγεία ορισμένων, ενώ ακόμα χειρότερα παραπλανάμε τους πολίτες ότι θα αφαιρεθούν τα όργανα μετά θάνατο, χωρίς να τους ενημερώνουμε σωστά ότι αυτό θα γίνει μετά τον ιατρικά διαπιστούμενο «εγκεφαλικό» θάνατο και ότι η αφαίρεση των οργάνων θα τους επιφέρει στη συνέχεια τον οριστικό θάνατο χωρίς πιθανότητα ανάνηψης.

Μα γιατί άραγε τόση πρεμούρα και στη χώρα μας για να ασχολείται όλος ο πληθυσμός με τις μεταμοσχεύσεις; Γιατί να στρέφουμε το επίκεντρο της προσοχής μας στα ελάσσονα θέματα της Δημόσιας Υγείας και όχι στα μείζονα και σοβαρά που αφορούν τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού;

Μήπως η Δημόσια Διοίκηση χρειάζεται κατ’ αρχήν ιεράρχηση των θεμάτων; Μήπως η πολιτική δεν είναι καρδούλες και όμορφα σκιτσάκια; Μήπως ο ανθρωπισμός δεν είναι «ο θάνατος σου η ζωή μου»;

Ποιος θα διασφαλίσει τον πληθυσμό από τα διεθνή εγκληματικά κυκλώματα του εμπορίου οργάνων όταν η συναίνεση του καθενός θα «εικάζεται» απλά (αν ισχύσει το νομοσχέδιο) και τρεις γιατροί θα υπερβαίνουν νόμιμα την οποιαδήποτε βούληση των συγγενών και του ιδίου ενδεχομένως του άτυχου «εγκεφαλικά» νεκρού, αποφασίζοντας ότι αυτός πέθανε;

Θα μας διασφαλίσει μήπως αυτός που «διασφαλίζει» και τώρα την ορθή άσκηση του ιατρικού επαγγέλματος και τη σωστή διαχείριση στα νοσοκομεία; Θα μας διασφαλίσουν οι γιατροί επειδή έχουν δώσει όρκο; Θα μας διασφαλίσει η Πολιτεία με τα θεσμικά ελεγκτικά της όργανα;

Το έτος 2007 η κοινωνία και ο πολιτικός κόσμος της χώρας μας είπε όχι για το ίδιο θέμα. Γιατί τώρα το επαναφέρουμε; Πέρασε πολύς καιρός;

Γιατί ενώ το ποσοστό του πληθυσμού της χώρας μας που δηλώνει εθελοντικά «δωρητής οργάνων σώματος» είναι μόλις 0,9% η Κυβέρνηση θέλει να υφαρπάξει την ακούσια συναίνεση μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού στο οποίο ασφαλώς θα συμπεριλαμβάνονται και όσοι δεν έχουν ενημερωθεί και όσοι δεν έχουν προλάβει να κάνουν αρνητική δήλωση δωρεάς οργάνων και όσοι είναι αμελείς κλπ.

Ποιά κοινωνική ανάγκη οδηγεί το Υπουργείο να προχωρήσει σε αυτή τη θεσμική αλλαγή όταν σήμερα οι μεταμοσχεύσεις γίνονται ελεύθερα, όταν η διαδικασία της υποχρεωτικής δήλωσης του εθελοντή δωρητή οργάνων είναι επαρκής και ασφαλής, όταν υπάρχει πολύ μεγάλο περιθώριο για ενημέρωση της κοινής γνώμης ώστε να βρεθούν εθελοντές δωρητές και όταν το Σύστημα της χώρας μας δε μπορεί να αξιοποιήσει τα μοσχεύματα που υπάρχουν και ήδη μερικά διοχετεύονται στο εξωτερικό;

Απορίες προκαλεί το γεγονός ότι αυτό το Σχέδιο Νόμου το εισάγει ο Ανδρέας Λοβέρδος, ένας Υπουργός που κατά σύμπτωση έχει τίτλο καθηγητή Συνταγματολόγου. Αν όμως αυτός κάνει λάθος, πως τόσοι άλλοι έμπειροι πολιτικοί εντός της Κυβέρνησης και εντός της Βουλής δεν έχουν ακόμα αντιδράσει στη διάταξη της «εικαζόμενης συναίνεσης» που προσβάλλει τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα της αξίας του ανθρώπου και της ελευθερίας του ατόμου; Φοβούνται μήπως χάσουν το ψηφοσυλλεκτικό ένδυμα του «κοινωνικά ευαίσθητου»;

Που είναι το πολιτικό θάρρος; Πως είναι ακόμα τόσο λίγοι οι εκπρόσωποι Φορέων και οι επώνυμοι που εξέφρασαν την αντίθεσή τους στη διάταξη αυτή; Συγχαίρουμε αυτούς αλλά για τους άλλους λέμε ότι η σιωπή εδώ δεν είναι χρυσός.

Πέραν όλων των άλλων, η υπεράσπιση της αξίας του ανθρώπου και της ελευθερίας της βούλησης είναι πρωταρχικό και κορυφαίο καθήκον.


Advertisements
This entry was posted in "Εικαζόμενη" συναίνεση, Άρθρα, Υπουργείο Υγείας and tagged , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Επιτέλους βρήκαμε που υστερεί η Ελλάδα: Στις μεταμοσχεύσεις!

  1. Ο/Η L λέει:

    Η αιμοκάθαρση είναι ιατρική πράξη ή όχι!!!
    Γιατι ένας νεφροπαθής πρέπει να κάνει περίπου 52 * 3 το χρόνο
    Πρέπει να είναι περίπου 10000 σε αιμοκάθαρση.
    Για δές τα νούμερα και σκέψου οτί μια λάθος αντιβίωση μπορεί να βάλει καποίον στην παρέα.
    Μακρία από τον _ολο μας και ας είναι και τρία μέτρα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s